Informacje o
ZNIECZULENIACH

Na naszym oddziale pracuje zespół anestezjologów dedykowany tylko dla pacjentek ginekologiczno-położniczych. Są to lekarze z bardzo dużym doświadczeniem, specjalizujący się w znieczuleniach okołoporodowych. Każdy poród, jeśli tylko pacjentka sobie tego życzy i nie występują przeciwwskazania medyczne przeprowadzany jest w znieczuleniu. Na oddziale całodobowo jest obecny także dyżurny anestezjolog.

  • Wszystkie porody przeprowadzamy w znieczuleniu
  • Znieczulenie jest całkowicie bezpłatne - w ramach NFZ
  • Na oddziale pracuje dedykowany zespół anestezjologów

Pamiętaj - masz prawo do
bezpłatnego znieczulenia

Rodzaje znieczuleń - informacje

Znieczulenie ogólne

Znieczulenie ogólne (potocznie zwane „narkozą”) polega na czasowym „uśpieniu” pacjenta na okres zabiegu operacyjnego lub zabiegu diagnostycznego. Środek nasenny podawany jest dożylnie lub wziewnie przez maskę twarzową. Po zaśnięciu pacjenta lekarz anestezjolog kontynuuje podawanie leków nasennych, przeciwbólowych i innych koniecznych do zapewnienia optymalnego przebiegu operacji i znieczulenia. Najczęściej anestezjolog przejmuje również pełną kontrolę nad oddechem znieczulanego. Dla zapewnienia większego bezpieczeństwa oddychania chorego anestezjolog wkłada do tchawicy rurkę lub wykorzystuje maskę krtaniową, która służy do połączenia pacjenta z respiratorem. W zależności od okoliczności wynikających ze stanu zdrowia znieczulanego oraz przebiegu operacji konieczne bywa rozszerzenie postępowania anestezjologicznego o dodatkowe czynności np. założenie cewników donaczyniowych, założenie sondy żołądkowej, cewnikowanie pęcherza moczowego i innych. Modyfikacje te mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa pacjentowi oraz poprawie jego stanu ogólnego. Większość z tych czynności wykonywana jest po zaśnięciu chorego.

Stan pacjenta przez cały czas jest monitorowany i pozostaje pod ciągłym nadzorem zespołu anestezjologicznego.

Po zakończeniu operacji lekarz anestezjolog odwraca (jeśli to konieczne) działanie leków, które wywołały znieczulenie i z reguły przekazuje pacjenta na salę wybudzeniową, gdzie operowany pozostaje pod opieką zespołu anestezjologicznego do czasu normalizacji jego stanu. Następnie przekazywany jest na macierzysty oddział zabiegowy.

Ze znieczuleniem ogólnym mogą wiązać się, między innymi, następujące powikłania: a) bóle gardła, uczucie drapania b) trudności w przełykaniu c) uczucie braku powietrza i trudności w oddychaniu d) nudności i wymioty, e) bóle mięśniowe , f) trudności z utrzymaniem drożności dróg oddechowych i związane z tym uszkodzenie warg, języka, zębów, g) niedotlenienie organizmu związane z trudnościami w zapewnieniu właściwego oddechu, h) zaburzenia oddechowe (np. zaostrzenie stanu astmatycznego, zachłystowe zapalenie płuc itd …) , i) zaburzenia krążenia (np. zawał mięśnia sercowego), j) zatory, nietypowe reakcje na leki anestezjologiczne, k) śródoperacyjne odzyskanie świadomości I) zapalenie wątroby, m) zmiany charakterologiczne, n) gorączka złośliwa, o) zgon z przyczyn anestezjologicznych. Przy znieczuleniach wykonywanych zgodnie z obowiązującymi zasadami najcięższe powikłania są bardzo rzadkie – częstość zgonów ocenia się na ok. 1: 10 tysięcy znieczuleń. Ryzyko tego rodzaju powikłań jest wyższe w przypadku pacjentów obciążonych poważnymi schorzeniami, oraz w przypadku wykonywania operacji w trybie pilnym lub natychmiastowym. U pacjentów z grupy niskiego ryzyka prawdopodobieństwo ciężkich powikłań jest minimalne, nie można go jednak całkowicie wykluczyć.

Znieczulenie regionalne (przewodowe)

Znieczulenie regionalne polega na podaniu leku miejscowo znieczulającego w okolice nerwów, splotów nerwowych lub rdzenia kręgowego. Powoduje to przejściowe zablokowanie funkcji tych nerwów dając zniesienie czucia bólu i osłabienie lub całkowitą utratę siły mięśniowej w wydzielonej okolicy ciała.

Nie każdy zabieg operacyjny może zostać przeprowadzony w znieczuleniu regionalnym. Często dla poprawienia komfortu pacjenta w trakcie operacji oraz w okresie pozabiegowym (lepsza kontrola bólu) łączy się znieczulenie ogólne ze znieczuleniem regionalnym.

Do najczęściej wykonywanych blokad nerwowych należy blokada splotu barkowego. Ten rodzaj znieczulenia wykorzystywany jest do bezbolesnego przeprowadzenia operacji kończyny górnej. Polega na podaniu środka znieczulającego w okolicę splotu nerwowego znajdującego się na szyi lub pod pachą z wykorzystaniem stymulatora mięśni i /lub aparatu USG w celu zwiększenia precyzji procedury.

Do najczęstszych powikłań należy: a) przejściowe podrażnienie nerwów objawiające się zaburzeniami czucia, mrowieniem lub osłabieniem kończyny, b) reakcje uczuleniowe lub zatrucie lekami c) krwiak okolicy wkłucia.

Ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne powikłania zdarzają się niezmiernie rzadko.

Znieczulenie odcinkowe dożylne (IVRA) stosowane jest do zapewnienia bezbolesności podczas krótkich do 2h zabiegów na obwodowych częściach kończyn (dłoń, stopa). Polega na podaniu środka znieczulającego wprost do naczynia żylnego kończyny pozbawionej uprzednio części krwi. Zabieg wykonuje się w niedokrwieniu kończyny (zaciśnięta opaska uciskowa — tzw. opaska Esmarcha).

Znieczulenie podpajęczynówkowe (blokada centralna)

Znieczulenie podpajęczynówkowe polega na nakłuciu kręgosłupa cienką igłą w celu lokalizacji przestrzeni w której znajduje się płyn mózgowo-rdzeniowy i podaniu tam leku znieczulającego miejscowo, a następnie usunięciu igły. Wkłucie wykonuje się najczęściej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa ( dolna połowa pleców). Na skutek podania leku miejscowo znieczulającego przez ok. 2-3 godziny (niekiedy dłużej) w obszarze znieczulonym pacjent nie odczuwa bólu dzięki czemu jest możliwe wykonanie zabiegu operacyjnego. Bezbolesności najczęściej towarzyszy osłabienie lub całkowite, przejściowe, zniesienie możliwości ruchu kończynami dolnymi. Stan ten ustępuje po ok. 3 godzinach.

W celu zmniejszenia lęku pacjenta możliwe jest uzupełnienie tego rodzaju znieczulenia o podanie niewieikiej dawki leków nasennych, tak aby w trakcie zabiegu pacjent spał i nie denerwował się dźwiękami dochodzącymi z sali operacyjnej.

Stan pacjenta przez cały czas jest monitorowany i pozostaje pod ciągłym nadzorem zespołu anestezjologicznego.

Do powikłań znieczulenia podpajęczynówkowego zalicza się w szczególności: a) konieczność ponownej identyfikacji przestrzeni podpajęczynówkowej b) popunkcyjne bóle głowy c) nudności i wymioty, świąd skóry d) spadki ciśnienia krwi e) utrudnienia w oddawaniu moczu f) przejściowe bóle kręgosłupa g) niepełne znieczulenie h) nakłucie splotu żylnego kanału kręgowego i) przejściowe podrażnienie nerwów objawiające się zaburzeniami czucia, mrowieniem lub osłabieniem kończyn j) reakcje uczuleniowe na leki, lub zatrucie lekami k) zakażenie I) trwałe uszkodzenie nerwów, w tym paraliż kończyn.

W przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego ciężkie powikłania występują bardzo rzadko. Np. krwiak kanału kręgowego występuje z częstością 1: 150 tys. znieczuleń.

Bardzo ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne powikłania zdarzają się niezmiernie rzadko.

Znieczulenie zewnątrzoponowe ciągłe (blokada centralna)

Znieczulenie zewnątrzoponowe ciągłe polega na wprowadzeniu na prowadniku (Igła Tuohy) miękkiego cewnika do przestrzeni zewnątrzoponowej najczęściej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Nakłucia dokonuje się w znieczuleniu miejscowym skóry. Przez ten cewnik podawane są leki znieczulenia miejscowego, dzięki czemu jest możliwe kontrolowanie natężenia bólu w okresie porodu, zabiegu operacyjnego i /lub w okresie pooperacyjnym. Zabezpieczony i zamocowany plastrem cewnik pozostaje w przestrzeni zewnątrzoponowej tak długo, jak to jest konieczne.

Do powikłań znieczulenia zewnątrzoponowego zalicza się : a) konieczność ponownej identyfikacji przestrzeni zewnątrzoponowej b) popunkcyjne bóle głowy c) nudności i wymioty, świąd skóry d) spadki ciśnienia krwi e) utrudnienia w oddawaniu moczu f) przejściowe bóle kręgosłupa g) niepełne znieczulenie h) nakłucie splotu żylnego kanału kręgowego i) przejściowe podrażnienie nerwów objawiające się zaburzeniami czucia, mrowieniem lub osłabieniem kończyn j) reakcje uczuleniowe na leki, lub zatrucie lekami k) zakażenie I) trwałe uszkodzenie nerwów, w tym paraliż kończyn.

W przypadku znieczulenia zewnątrzoponowego ciężkie powikłania występują bardzo rzadko. Np. krwiak kanału kręgowego występuje z częstością 1: 150 tys. znieczuleń.

Bardzo ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne powikłania zdarzają się niezmiernie rzadko.